Groetjes uit Poesbekistan

IMG_7513

credits foto Maaike Debels

Het snoezeligste, poezeligste boek van dit voorjaar is Groetjes uit Poesbekistan. De  troostende woorden van Kim Crabeel is bij verdriet, zijn hartverwarmend.

Cat krijgt post uit Poesbekistan. Brieven van Poes, die er op een dag niet meer was. Brieven vol mooie woorden, vol herinneringen aan de dagen dat Cat en Poes brokjes én tranen deelden. Want Poes was de steun én toeverlaat voor Cat, zeker toen mama er niet meer was. Poes is vast bij mama nu, en terugdenken aan lieve, leuke momenten van toen, daar wordt Cat sterker van. Sterker om terug vooruit te kunnen kijken, en om terug nieuwe vriendschappen aan te gaan. Met Rinus bijvoorbeeld…

Kim Crabeels is magisch met woorden. Haar beeldspraak en goed uitgekiende woorden lijken enorm speels, maar ze verbergen zo veel onderhuidse gevoelens en laagjes. Ik heb genoten van de mooie woorden in dit boek, van de warmte en troost die van hun gespin uitging. Respect voor dieren, natuur, voor mensen. Stilstaan bij de de gang van de seizoenen en van het leven.  Gezelligheid in kleine momenten, kracht van woorden en de belofte van vriendschap. Zoveel kan je in dit boek lezen, gewoon tussen de lijnen door.

De illustraties van Seppe Van den Berghe zijn soms heel afstandelijk (een doos kleurpotloden, een roodborstje),  bijna objectief en feitelijk, wetenschappelijk. En dan weer heel warm en innig (papa en Cat ineen verstrengeld op de bank, knuffels met Poes, languit met Rinus in de tuin). Chaos maakt stilaan plaats voor rust en orde. En dat nieuw begin kan er enkel komen door momenten van intens geluk (de afdruk van Poes op de ruit, knuffels én gekke verhalen van Poes op papier) én verdriet (pesten, afscheid nemen). Wat een prrrachtig purrrrfect verhaal…

Groetjes uit Poesbekistan (Auteur: Kim Crabeels – Illustrator: Seppe Van den Berghe- De Eenhoorn – 2018)

Advertenties

Dans me

ballet1.jpg

credits foto Maaike Debels

Wonderlandbyalice danst rond dit frêle kleinood heen. Het is een liefdesverhaal én een levensverhaal ineen.

Gevoelig en poëtisch. Dat is het verhaal over Meisje en Boom. Dat zijn wel meer verhalen van Karla Stoefs (ik hield altijd al van haar breekbare stijl, van haar voorzichtig uitgekiende woorden en haar liefde voor sobere, veelzeggende verhalen). Meisje en Simon de eekhoorn wonen in de Boom. Ze hebben het goed, gezellig en knus en ze zorgen goed voor elkaar. De tijd verstrijkt, verhalen worden verteld, en op een dag wordt het Meisje moe, somber en triest. Ze moet gaan, vliegt als een vogeltje naar de overkant en laat Boom en Simon verweesd achter.

Wat luchtig begint, wordt heel zwaarmoedig en droef op het eind. Het is een verhaal over houden van, genieten, leven en hoop maar ook over afscheid nemen, depressies, zelfdoding, loslaten en sterven. Het verhaal danst voorzichtig voort, in beeld en woord en gaandeweg zie je ook in de illustraties van An Candaele de sfeer omslaan: van vrolijke, heldere, kleurrijke beelden naar duistere, vlekkerige kluwen van takken. Het doet iets met je als lezer, dit kwetsbare, sfeervolle kleine boekje…

Dans me (Auteur: Karla Stoefs – Illustrator: An Candaele – Van Halewyck – 2017)