Twinkel doet een wens

IMG_7503

credits foto Maaike Debels

Twinkel doet een wens is dé tip bij uitstek voor kleine, jarige elfjes, voor meisjes  die houden van glitter, knallend roze en zoete verhalen.

Morgen is elfje Twinkel jarig en ze heeft een giga-feest voorbereid in de Feeënvallei. Van knallende uitnodigingen, sprankelende versiering en de zoetste taart. Maar niet alles gaat als gepland: een storm steekt daar een stokje voor. Gelukkig komt iedereen helpen om de puinhoop op te ruimen en er toch een knalfeest van te maken, zelfs de Goede Fee.  Het wordt een FEEnomenale verjaardag!

Een schattig boek, ideaal als verjaardagskado én om voor te lezen tijdens de voorbereidingen van een sparkly verjaardagsfeest. Het verhaal is niet heel spannend, en enorm wensvervullend, maar he, Feeën vervullen nu eenmaal wensen! De personages zijn heel toverachtig, de elfjes zijn allerliefste en de bosdieren heel aardig. De illustraties spatten van de pagina’s af: ze zitten vol kleur, beweging én vooral glitter. Op de cover zit zelfs een knap glanzend relief laagje (waar je niet af kan blijven).

Twinkel doet een wens (Auteur: Katharine Holabird – Illustrator: Sarah Warburton – De Vier Windstreken – 2018)

Advertenties

Hoe verstop je een giraf?

IMG_7502

credits foto Maaike Debels

Soms moeten voorleesverhalen gewoon grappig zijn. Helemaal niet realistisch, maar lekker gek grappig. Hoe verstop je een giraf? is er zo eentje…

Als je een giraf in plaats van een goudvis wint op de kermis, heb je vast een probleem. Het meisje in dit verhaal heeft zo’n probleem. Boze ouders, want de giraf moet gaan. En toch verzin je vanalles om die giraf in huis te verstoppen…Maar of dat lukt?

Het resultaat is een reeks absurde, komische situaties waarin de gigantische giraf dienst doet als waslijn of lamp, of de plek van de hond in het hondehok inneemt. Ze past ook niet in de schoorsteen of op de sofa. Er zit niets anders op dan haar terug te sturen naar waar ze vandaan komt… en waar ze misschien wel makkelijk verstoppertje kan spelen. Evenveel gekke, kleurige illustraties als situaties, dat is een andere forte van dit prentenboek. Bont, vrolijk, vol actie en humor. Enorm veel variatie in de opbouw van de prenten, veel dynamiek  en heldere kleuren. Veel leuke details (een gekke nummerplaat 91-RA-FF of camouflagekleuren voor een huis) en op elke pagina een grote, handige giraf, daar word je vrolijk van.

Hoe verstop je een giraf? (Auteur: Michelle Robinson – Illustrator: Claire Powell – Uitgeverij de Fontein – 2018)

De meest eenzame Walvis ter wereld

IMG_7582

credits foto Maaike Debels

Van dit boek werd ik even stil. Van de magie van de woorden, het verhaal én de illustraties. Wonderlandbyalice heeft een favoriet voor 2018 in handen…

Kim Crabeels en Sebastiaan Van Doninck brachten hun Magnus samenwerking naar een compleet ander niveau in dit krachtig, poëtisch en magisch verhaal waar je stil van wordt. Lilja woont in een vuurtoren, ze bewaakt er het noorderlicht. Haar papa is vaak weg, uit op onderzoek op zee. Na elke reis krijgt Lilja een schelp en de verhalen van papa over een eenzame walvis fascineren Lilja enorm. Als papa weer vertrekt, en het stil wordt in de vuurtoren, klinkt plots een lied uit een van de schelpen. De walvis wordt haar nieuwe hartsvriend en het gemis naar papa wordt minder erg.

Kim Crabeels schrijft heel beeldend, vol vergelijkingen en mooi klinkende woorden. Ze blijft zoals steeds trouw aan haar thema. En er zit een gelaagdheid in haar verhaal zoals je zelden ziet. En waar haar woorden even stoppen, nemen de illustraties het met gemak over en wordt de kracht van beelden en verbeelding ook echt werkelijkheid.

Magische platen, die je betoveren. In prachtige donkere tinten, in blauw, grijs en groen, de kleuren van de zee. Sfeer, magie, dieren en emoties, alles komt tot leven op papier. De prenten van Sebastiaan Van Doninck nemen mijn aandacht over en ik kan ernaar blijven kijken. De walvis als ingebeelde vriend wordt zo heel levend en werkelijk en krijgt een straffe hoofdrol toebedeeld in het einde van het boek. Knappe, donkere, wervelende actiebeelden met de walvis als held.

De meeste eenzame walvis ter wereld (Auteur: Kim Crabeels – Illustrator: Sebastiaan Van Doninck – Lannoo – 2018)

Interesse om dit boek te kopen?

Aap op straat

IMG_7507

credits foto Maaike Debels

Al jarenlang heeft auteur-illustrator Leo Timmers een passie voor dieren, voertuigen én, ja zelfs, lange files… Hij gebruikt ze namelijk heel vaak in zijn boeken. Ook  in  zijn nieuwste woordenloos boek ‘Aap op straat’.

Auto is koning in dit grappige kijkboek. Papa Aap en kleine Aap zijn onderweg. Het is druk, ze staan zo goed als stil. Kleine Aap heeft geen zittend gat en trekt de file in, van voertuig naar voertuig. Via de ladder van de brandweerwagen, over de Kar van de Koning, door de taxi vol mollen, met een ijsje de hijskraan op… Wat een avontuur!

Van dit boek word je instant vrolijk. De gezellige drukte, chaos, kleurige voertuigen en machines, bijzonder komische dieren. Op elke pagina ontdek je een nieuw, bizarre collectie voertuigen: van ijskarren, straatvegers, graafwerktuigen, fietsen, tractors, moto’s, treinen, racewagens, vuilkarren, vrachtwagens, politie-auto’s en ambulances. Elke chauffeur is een ander dier en iedereen heeft ook wel iets anders te doen dan filerijden.

Humor en fantasie troef, dit stapelverhaal wordt verteld met beelden en kleuren, niet met woorden. Grappige dieren in de hoofdrol, knallende kleuren, humoristische details, veel knipogen (naar andere boeken van Timmers) en expressie en nog meer humor kenmerken de illustraties van Timmers.  Dit boek is een plezier om naar te kijken, en om steeds opnieuw te lezen.

Aap op straat (Illustrator: Leo Timmers – Querido – 2018)

Groetjes uit Poesbekistan

IMG_7513

credits foto Maaike Debels

Het snoezeligste, poezeligste boek van dit voorjaar is Groetjes uit Poesbekistan. De  troostende woorden van Kim Crabeel is bij verdriet, zijn hartverwarmend.

Cat krijgt post uit Poesbekistan. Brieven van Poes, die er op een dag niet meer was. Brieven vol mooie woorden, vol herinneringen aan de dagen dat Cat en Poes brokjes én tranen deelden. Want Poes was de steun én toeverlaat voor Cat, zeker toen mama er niet meer was. Poes is vast bij mama nu, en terugdenken aan lieve, leuke momenten van toen, daar wordt Cat sterker van. Sterker om terug vooruit te kunnen kijken, en om terug nieuwe vriendschappen aan te gaan. Met Rinus bijvoorbeeld…

Kim Crabeels is magisch met woorden. Haar beeldspraak en goed uitgekiende woorden lijken enorm speels, maar ze verbergen zo veel onderhuidse gevoelens en laagjes. Ik heb genoten van de mooie woorden in dit boek, van de warmte en troost die van hun gespin uitging. Respect voor dieren, natuur, voor mensen. Stilstaan bij de de gang van de seizoenen en van het leven.  Gezelligheid in kleine momenten, kracht van woorden en de belofte van vriendschap. Zoveel kan je in dit boek lezen, gewoon tussen de lijnen door.

De illustraties van Seppe Van den Berghe zijn soms heel afstandelijk (een doos kleurpotloden, een roodborstje),  bijna objectief en feitelijk, wetenschappelijk. En dan weer heel warm en innig (papa en Cat ineen verstrengeld op de bank, knuffels met Poes, languit met Rinus in de tuin). Chaos maakt stilaan plaats voor rust en orde. En dat nieuw begin kan er enkel komen door momenten van intens geluk (de afdruk van Poes op de ruit, knuffels én gekke verhalen van Poes op papier) én verdriet (pesten, afscheid nemen). Wat een prrrachtig purrrrfect verhaal…

Groetjes uit Poesbekistan (Auteur: Kim Crabeels – Illustrator: Seppe Van den Berghe- De Eenhoorn – 2018)

Pinguïn

36729969_10216718171643836_1281071268451319808_n.jpg

credits foto Maaike Debels

De allereerste boekjes van Baby’s en peuters zijn bad- en knisperboekjes. Waar ze lekker kunnen mee friemelen en kunnen aan knabbelen. Later komt het gevoel van pagina’s omslaan, van voorwerpen herkennen en aanwijzen, van benoemen. Genieten van verhalen komt pas veel later.

Pinguïn is een boekje zonder verhaal. Eentje om mee te prutsen, te knuffelen  en van het knisperende geluid te genieten. De afgebeelde dieren zijn aan de ene kant een kleine pinguïn in allerlei poses en aan de andere kant een reeks (vrij onbekende) dieren: orka, zeezwaluw, stormvogel. Jammer, een gemiste kans. De dieren hebben niet echt veel met elkaar gemeen en de uitgekozen dieren kan je als ouder ook niet meteen gaan aanleren wegens te moeilijk.

Dit blijft een mooi speelboek zonder meer. In zwart en wit hoofdtinten in strakke lijnen (want dat zijn de eerste kleuren die kinderen herkennen). Leuk om als geboortecadeau te geven.

Pinguïn (Baby’s eerste knisperboekje- Ploegsma – 2016)

 

De vogel in mijn haar

IMG_7512

credits foto Maaike Debels

Het verhaal achter dit verhaal is best mooi. Journalist Karl van den Broeck en peter van de negenjarige Sofie Wittebolle schreef samen met zijn nichtje aan dit verhaal tijdens een lange, warme vakantie in Italië. Zijn eerste kinderboek groeide uit het spel van vertellen en verzinnen.

Sofie is 8 en heeft glazend, lang haar dat bijna tot aan haar knieën komt. Iedereen wil dat ze het laat knippen, maar dat wil Sofie helemaal niet. Want niemand weet dat er in haar haarbos een sprekende zwaluw woont. Vincent, haar denkbeeldige vogelvriend is haar grootste geheim. Tot Vincent naar Afrika moet, en dat samen met Hironda, zijn zwaluwliefje. Dan pas Sofie afscheid nemen van haar mooie haardos.

Het verhaal lijkt eenvoudig: een eigenwijs meisje met een imaginair vriendje. Maar het verhaal gaat over meer dan vriendschap alleen. Het gaat over loslaten, je plek én je eigen identiteit vinden, over elkaar vrij laten en over groter worden, elk op zijn eigen tempo.

Opgebouwd uit korte hoofdstukjes en vanuit het standpunt van Sofie geschreven: direct, kinderlijk en met een open blik naar de wereld. Je leest vlot door dit boek door en kan op zoek naar onderliggende thema’s enkel als je dat zelf wil, want dat hoeft niet zo per se.

De kracht van dit boek zijn de illustraties van de Portugese Fatinha Ramos. Ze werkt met warme, rode tinten, en heeft de kracht om emoties over te brengen in haar vaak gestileerde, kunstige illustraties. Ze houdt van motieven en stelt mensen heel afstandelijk en vlak voor. Enkel de zwaluw Vincent krijgt wat meer karakter: humor, kleur en wat tekenfilmachtig zelfs. De bos haren van Sofie worden als olijftakken voorgesteld: een mooi kluwen, perfect om een nest in te bouwen, en symbool voor nieuw leven, gezelschap en vrede. Poëtisch, warm voorleesverhaal.

De vogel in mijn haar  (Auteurs: Karl van den Broeck en Sofie Wittebolle – Illustrator: Fatinha Ramos – Davidsfonds/Infodok – 2018)